Life is a rollercoaster

Edit: ลืมใส่ Tag อยู่เรื่อยเลย = =''

ไม่ได้เข้ามาอัพซะนาน เห็นตัวเลขคนที่เข้ามาเพิ่มขึ้น ถึงจะไม่มากมาย แต่ก็รู้สึกดีนะ

ขอบคุณทุกท่านที่เข้ามาเยี่ยมเยียนนะค้า ไม่ว่าจะตั้งใจหรือหลงเข้ามาก็ตาม ^^

+++++++++++++++++++++++++++++

ว่าจะรีวิวเกี่ยวกับหนังสือ นิตยสาร โด ที่ซื้อระหว่างอยู่รังสิตเดือนครึ่งมาให้ดูซะหน่อย ปรากฏว่านัง preme มีเวลาอยู่บ้าน 36 ชั่วโมง ระหว่างนั้นก็เอาเวลาไปนอนอึ้ดถึ่ดแล้วเกือบครึ่ง ที่เหลือก็กิน อ่านการ์ตูน เล่นเน็ต เลยลืมถ่ายรูปหนังสือซะสนิท = =''' แง่ว...

จำได้แต่ว่า ค่าหนังสือคร่าวๆไม่น่าจะต่ำกว่าสามพันถึงสี่พัน กุเอ๋ย....ทั้งๆที่รู้ตัวว่าต้องหอบกลับเอง ยังมิวาย....

นิตยสารที่ซื้อมามันหนักเกินกว่าที่จะแบกกลับ เลยต้องยกให้ญาติที่อยู่เมืองกรุงหมด ฮือ..... Ray, คาวาอิADay, etc....ของช้านนนน บางเล่มยังอ่านไม่สะใจเรยยยยย (สะใจ=อ่านมากกว่า 5 รอบ)

แต่การ์ตูนวาย โดจินวาย...หนักแค่ไหนกุก็ยอมขน!!! โฮกกกกกกกก

(ขืนทิ้งไว้บ้านญาติสิ.....)

++++++++++++++++++++++++++++

อัพเดทชีวิตเด็กฝึกงาน

ตอนนี้มาฝึกที่ขอนแก่นแย้ว สภาพแวดล้อมต่างจากที่สี่มุมเมืองราวฟ้ากับเหว

จากความวุ่นวายสับสน อากาศเหม็นๆ และภาษาไทยสำเนียงพม่า มาสู่ชีวิตแสนสบาย อากาศที่สดชื่นกว่า ภาษาอีสาน และส้มตำสุดแซ่บ!!<--อันนี้ถูกใจสุด

ที่พักก็สภาพดีกว่าเยอะเพิ่งสร้างเสร็จใหม่เอี่ยมอ่อง เตียงก็นุ่ม ห้องน้ำก็กว้าง มีแอร์มีน้ำอุ่น แวดล้อมไปด้วยต้นไม้เขียวชอุ่ม อยู่สบาย

ถึงจะแพงเมื่อเทียบกับหอสำหรับนิสิตทั่วไป แต่ใกล้ที่ฝึกงาน สภาพแวดล้อมก็ดีกว่า ปลอดภัย แถมมีรูมเมทช่วยหาร ไม่ยั่นอยู่แล้ว โฮะโฮะ

...

อาหารก็ถูกปาก ราคาไม่แพงแถมได้กินผลไม้มากขึ้น(ตอนอยู่สี่มุมเมือง ตลาดผลไม้ก็อยู่ข้างหลังร้านน่ะแหละ แต่ไม่เคยได้ออกไปซื้อมากินเลยเพราะไม่มีมีดปอกผลไม้ ร้านผลไม้รถเข็นก็ไม่ค่อยมี..)

เวลาฝึกก็ลดลง จากแปดโมงถึงสองทุ่ม เหลือแปดโมงครึ่งถึงสี่โมงครึ่ง

...

รู้สึกเหมือนได้รับการบำบัด โฮ่ว...

เสียอย่างเดียว ต้องทำงานโรงพยาบาล!!!

ชอบอยู่ร้านยาง่า ได้เจอเคสหลากหลาย คนไข้ก็ไม่ได้เจ็บป่วยหนักอะไร ยังเดินได้ หายใจเอง ช่วยเหลือตัวเองได้

มาทำเคสผู้ป่วยนอนโรงพยาบาล ตะละเคสนี่ ICU surgery ทั้งนั้น ประมาณว่า เพิ่งผ่าตัดหัวใจหรือเส้นเลือดเสร็จใหม่ๆก็มานอนพักฟื้น ก็ได้ยากระตุ้นหัวใจ ยาฆ่าเชื้อ ป้องกันการติดเชื้อเข้าไป

วันแรกที่ขึ้น wardแทบเป็นลมเมื่อเห็นผู้ป่วย...

แม่เจ้า.... สายระโยงระยางเต็มตัว นอนไม่รู้สติ ขับถ่ายเละเทะ ต้องอาศัยพยาบาลช่วยทำความสะอาด ให้ยาก็ต้องฉีดเอา ไม่ก็ผ่าน NG tube

อยู่ร้านยา ยังจ่ายยาตามอาการได้ แต่ที่นี่ถ้าเรามั่วๆไปละก็ คนไข้เด๊ดไปจะทำไง(มือไม้สั่น)

งึมๆ ต้องอ่าน ต้องเตรียมพร้อมให้หนักกว่านี้...ไฟท์!!!

...

ระหว่างทางเดินมาที่ฝึกงาน ต้องผ่านโรงพยาบาลซึ่งมีลานกว้างๆ มีที่นั่ง มีต้นไม้

ครั้งแรกที่เห็น...ประโยคๆหนึ่งก็ผุดขึ้นมาในหัว..

'โลเกชั่นดีโคตร ถ้ามาคอสเพลย์กันแถวนี้คงได้ภาพสวยๆเยอะแน่'

หึ... (-__,-)

น่ามาคอสจริงๆนะ ตึกก็ดูไฮโซแสงกำลังสวยลานกว้างขวาง มีโคมไฟเก๋ๆด้วย

เลยชักอยากรู้ขึ้นมาว่าชาวขอนแก่นเค้าจัดงานการ์ตูนกันที่ไหน เผื่อจะไปด้อมๆมองๆมั่ง หุหุ

+++++++++++++++++++++++++

ข่าวด่วน ตอนนี้ประชากรสาวแว่นลดลงไปอีก 1 ราย....

ใส่คอนแทคเลนส์แล้วเด้อ~ ซิบอกไห่

ถูกใจมาก~~ เห็นได้ชัดเหมือนที่เคยเห็น ไม่ต้องพึ่งแว่นอีกต่อไป ....สวรรค์โดยแท้

ก็แว่นตาเราหนามาก เวลาใส่มันกดสันจมูกเป็นรอยแดงเลย ใส่นานๆก็เจ็บแถมมึนๆ

รู้งี้ซื้อคอนแท็คใส่ซะตั้งนานแล้ว วู้ว~ ^3^

ไว้เดือนหน้า ลองคอนแท็คสีดูบ้างดีกว่า อุฮุฮุ

++++++++++++++++++++++++++++

โฮ่ว หมดเรื่องอัพเดทแล้วแฮะ

Tag ที่ดองไว้ กำลังจะเปรี้ยวได้ที่แล้วค่ะ เดี๋ยวจะเอามาให้ชิม แหะๆ

มาฝึกโรงพยาบาล คงไม่ค่อยมีเคสโหด มัน ฮา แบบในร้านยามาเล่าให้ฟังซักเท่าไหร่ นอกจากเรื่องติงต๊องของนิสิตฝึกงาน เอง (ฮา..) ไว้จะพยายามหาอะไรหนุกๆมาเล่าสู่กันฟังนะ

แล้วเจอกันใหม่ค่ะ ^ ^