Life is a rollercoaster

ก่อนอื่นก็ขอสวัสดีปีใหม่ทุกท่านค่ะ

จิ๊กรูปมาจากที่นี่ฮ่ะ

ขอให้ทุกท่านสมหวังในสิ่งดีๆ มีอุปสรรคก็ขอให้ก้าวข้ามไปได้อย่างง่ายดาย ภัยร้ายอย่ามาแผ้วพาน

หากมีงานได้รับมอบหมาย ก็ขอให้ทำได้ง่ายๆ หมูๆ

ขอให้ปีนี้เป็นปีหมูทองสำหรับทุกท่านค่ะ^ ^

.

.

.

.

.

มาสวัสดีปีใหม่ช้าไปหน่อย ไม่ว่ากันเนอะ พอดีมีเรื่องยุ่งๆเล็กน้อย(ถึงปานกลาง) แหะๆ

ยิ่งวันสิ้นปีนี่ หัวฟูทั้งวัน ก็ไม่อยากให้มีงานค้างคาไปจนถึงปีใหม่ง่ะ

แต่ในที่สุดก็ไม่เสร็จ ต้องยกยอดมาปีนี้ (TwT) โฮกฮือ.....

.

.

.

ช่วงสิ้นปี กลับบ้านมาค่ะ หนาวกว่าแถวพิดโลกเยอะ บรื๋วววว...

แต่เราว่าหนาวน้อยกว่าตอนเราเป็นเด็กเยอะเลยนะ

จำได้ว่าตอนเด็กๆช่วงหน้าหนาว หนาวซะจนเราคิดว่า ทำไมหิมะไม่ตกซะให้มันรู้แล้วรู้รอด

(เออ น้องเราบอกว่าช่วง 30-40 ปีก่อน เคยมีหิมะตกในเมืองไทยที่แม่ฮ่องสอน จริงรึเปล่าฟะ)

ก่อนนอน นอกจากจะปิดประตูหน้าต่างมิดชิด ใส่ชุดนอนแล้ว ยังต้องใส่เสื้อหนาๆแขนยาวสองชั้น กางเกงหนานุ่มสองชั้น ถุงเท้าสองชั้น หมวกไหมพรม ผ้าห่มก็เป็นผ้านวม บางวันหนาวจัดๆก็ต้องห่มผ้านวมสองผืนอีกต่างหาก

เดี๋ยวนี้น่ะรึ...เสื้อไหมพรมแขนยาว ทับชุดนอนตามปกติ ก็นอนได้แล้ว

เฮ้อ...โลกเราร้อนขึ้นทุกวันจริงๆอีกซัก 30 ปีข้างหน้าจะเป็นอย่างไรบ้างน้อ อาจจะไม่มีหน้าหนาวในเมืองไทยอีกแล้วก็ได้

.บาง

.

.

ช่วงสิ้นปี เป็นช่วงที่งานยุ่งขิงสุดฤทธิ์ ก็ดันมีนัดส่งงานภายใน 1 อาทิตย์หลังปีใหม่ 2 งานเลยอ่ะ

ถึงงานจะยุ่งแค่ไหน แต่ก็โดนลากไปร่วมฉลองส่งท้ายปีที่บ้านญาติจนได้ ฮู่ว~ ที่ยอมไปก็เพราะอาหารที่ทำกินเป็นหม้อไฟงี้สสสสสสอากาศหนาวๆแบบนี้ เข้ากับการล้อมวงกันกินหม้อไฟร้อนๆนักแล \(TwT)/

อีกเตาก็เป็นกะทะ หมู ของทะเลย่างร้อนๆ เข้ากับไวน์ดีนัก นั่งตากน้ำค้างก็ไม่หวั่น

*คำเตือน สุราเป็นอันตรายต่อสุขภาพ*

ตบท้ายด้วยเค้กชอกโกแลต กับคุกกี้ชอกโกแลตชิปที่ลูกพี่ลูกน้องอบให้กิน ยอมอ้วนวันนึง แหะๆ

น้องหมาโกลเด้นที่บ้านญาติก็น่าร้ากกกกกก ขนนิ้มมมนิ่ม อั๊งงงง <---หมาที่บ้านไม่โดนแชมพูมาไม่รู้กี่วันแล้ว เลยรู้สึกว่าหมาบ้านคนอื่นขนนิ่มเป็นพิเศษ....

.

.

.

.

กำลังลันล้าสบายใจอยู่ดีๆ

มาสติแตกเอาก็ตอนเจอข่าวบอมบ์กลางเมือง โฮกกกกกกก ญาติ เพื่อน คนรู้จัก อยู่กรุงเทพเพียบ แต่ก็ไม่มีใครเป็นอะไร พ้นคราวเคราะห์กันไป

...ใครทำ แล้วทำไมต้องทำแบบนี้ด้วย เพื่ออะไร ไม่เข้าใจจริงๆ

สงสารที่สุดก็นักท่องเที่ยวผู้หญิงที่โดนแรงระเบิดจนขาขาด คือ ปีที่แล้วยังมีขาอยู่เลย...พอเข้าปีใหม่กลับกลายเป็นคนพิการ... ความรู้สึกเค้าจะเป็นยังไง ชีวิตต่อไปจะเป็นยังไง จะลำบากขนาดไหน เค้าอุตส่าห์มาประเทศไทยเพื่อท่องเที่ยวผ่อนคลาย กลับมาเจอเหตุการณ์แบบนี้ ลองคิดดูสิว่าถ้าเป็นตัวเรา เราจะรู้สึกยังไง โฮกกกกก T^T

เรารู้สึกกับเรื่องนี้เหมือนกับกรณีผู้ก่อความไม่สงบในภาคใต้ คือ ยิ่งได้เห็นข่าว ยิ่งได้รับรู้ความสูญเสีย ก็ยิ่งรู้สึกว่าแค่โทษตายมันน้อยไป จะทำยังไงดีให้มันเข้าใจว่ามันทำอะไรลงไป ให้มันสำนึกไปจนถึงแก่นของวิญญานสัตว์นรกชั่วๆที่มาสิงในร่างคน

สิ่งที่มันทำ ก่อให้เกิดความสูญเสีย เกิดความหวาดระแวงไปทั่วประเทศ แช่งชักหักกระดูกซักเท่าไหร่ก็คงไม่พอ

บางทีเราก็เศร้าใจที่เกิดมาเป็นมนุษย์

ถ้าเราเกิดมาเป็นอะไรก็ตามที่ไม่ต้องรับรู้เรื่องแบบนี้ ก็คงจะดี

.

.

.

.

.

.

บล็อคนี้ครบรอบ 1 ปีแล้วนะเคอะ ฮูเร~

อยากทำอะไรมาฉลอง แต่ตอนนี้กำลังอยู่ในโหมด Saving energy คือเพิ่งเสร็จงาน ร่างกายยังไม่ฟื้นตัว หวัดก็มาซ้ำเติมเข้าให้อีก....= ='' ไม่มีแรงทำอะไรแล้วค่า

เอาเป็นว่า ฟื้นตัวเมื่อไหร่ จะรีบปฏิวัติเปลี่ยนโฉมหน้าบล็อคก็แล้วกัน หุๆ

.

.

.

.

จะว่าไปแล้ว ปีที่แล้วเคยตั้งเป้าหมายไว้นี่นา...

เป้าหมายปี 2006

1. ฝึกงานให้ผ่าน

2. ทำเกรดให้ดี(ยากนา แต่ก็...สู้โว้ย~!!)

3. ทำCG ให้เป็น

4. ทำบล็อคให้สวยๆ

อุ...กุทำตามข้อ3 กับ 4 ไม่ได้เลยนี่ฝ่า!!!!โฮกกกกกกกกกก

ก็ไม่ได้ฝึกฝนเลยนี่นา ฮือ.....แตะคอมทีไรก็เรื่องงานทุกที

ข้อ 1 ก็ผ่านแล้ว ทำเกรดก็พอถูไถ (ยังเกิน 3.5อยู่ ชิ...ดันเลือกวิชาเลือกผิดไปหน่อย ถ้าเลือกวิชาเลือกอีกตัว ป่านนี้3.7อัพไปแล้ว......)

เฮ้อ....เศร้า...ถ้าเรายังเป็นเด็กมัธยมก็ดีสิ เวลาว่างเยอะแยะ....

เอาน่ะ! ตั้งเป้าปีนี้ใหม่

เป้าหมายปี 2007

1. ฝึกงานให้ผ่าน

2. ทำเกรดให้ดี

3. ทำCG ให้เป็น

4. ทำบล็อคให้สวยๆ

(เหมือนเดิมเด๊ะ ชีวิตชั้นก็มีอยู่แค่นี้แหละ ก๊ากๆๆๆ)

อ้อ ขอเพิ่มเติมเล็กน้อย

5. เป็นคนดีของพ่อหลวง ปีนี้ พระองค์ท่านจะทรงเจริญพระชนมพรรษาครบ 80 พรรษา แล้ว มาทำดีเพื่อพระองค์ท่านกันเถอะค่ะ^^

6. เริ่มๆมองหางานทำ อยากได้ที่ทำงานใกล้ๆบ้านจังน้อ...เดินทางสะดวกดี หรือไม่ก็เข้ากรุงไปเลย

+++ จะพยายามเต็มที่ค่ะ!!!! +++

.

.

.

.

.

สรุปโดยรวมช่วงสิ้นปี นับว่าส่งท้ายปีหมาบ้าได้ดุเดือดดีจริงๆ

ตั้งแต่แผ่นดินไหว สายเคเบิ้ลใต้น้ำพัง ไปจนถึงบอมบ์กลางเมือง มีแต่เรื่องให้อกสั่นขวัญแขวนส่งท้ายปีทั้งนั้น

มีเรื่องมีราววุ่นวาย การดำเนินชีวิตทำได้ยากลำบากขึ้นทุกวัน

แต่ถึงอย่างไรก็จะไม่ยอมแพ้ ถึงจะอยากล้มเลิกกลางคันแค่ไหน

เพราะชีวิตเรายังต้องดำเนินต่อไปอีกนาน บนโลกเพี้ยนๆใบนี้ ยังมีอะไรหลายอย่างที่อยากทำ ยังมีคนที่รักเรา ยังมีคนที่เราแคร์ ยังมีคนน่ารักมาอ่านบล็อคที่เราเขียน

ใช่มั้ยคะ?

(ฮี่ๆ อ้อนซะเลย)